Rentrée 2008
(treinbrug bij genolhac)Het najaar is begonnen en ook het nieuwe schooljaar voor de kinderen.
Joris gaat naar het Lycée.
‘Smorgens om kwart voor 7 stapt hij met Hans in de auto naar Genolhac om daar de trein van 5 voor 7 naar Alès te nemen. Hij komt rond 18.u weer aan op het station in Genolhac (althans als er geen stakingen zijn en die zijn er momenteel volop!). Hij vindt de Lycée setting een stuk plezieriger dan het kleine schoolsewereldje in Genolhac en hij vindt ook z’n klas en klasgenoten plezierig. Als er ergens een les uitvalt of er een tussenuur is combineren ze met groot plezier samen het werk en de lol. Er zijn ook tegenvallers want allerlei dingen blijken (nog) niet goed georganiseerd (zo lijkt er oa. van een aantal vrije keuze vakken niets terrecht te komen wegens bezuinigingen en hervormingen; er blijken te weinig profs. geschiedenis/geografie die engels spreken voor de optie ‘euro-anglais’; latijn kan roostertechnisch niet worden ingepast voor een grote groep leerlingen waaronder hij; ..) Affijn onze bewondering voor de ‘education national’ is er deze week weer niet groter op geworden. Die voor hem daarentegen wel! Hij doet het allemaal goed en vlot en met een glimlach. Het is een buitengewoon vriendelijk rustig fijn mens. We gunnen het hem van harte dat er alsnog oplossingen worden gevonden voor een aantal van z’n extra studiewensen want dat vindt’ie ‘gewoon lekker’ en hij hoopt daarmee ook verder z’n mogelijkheden te verruimen (wil volgend jaar alsnog proberen in te voegen in de internationalenschool in Aix en provence).
Mara gaat naar het collège in Genolhac. Zij staat ‘smorgens om 8.25 met haar stoere zware boekentas (er komen maar nét beentjes onderuit en erboven een sprankelend blond koppie met lange wapperharen) klaar voor de schoolrit, om de beurt met ons of met ‘Bas en de Spruijtjes’, een enkele keer met ‘Ulysse en de Rousseautjes’.
*Ze sluit zich opgewekt aan bij haar klasje van 18 brave kindertjes (13 jongens, 5 meisjes) die elke ochtend vanaf 8.40 uur als potentiele relschoppertjes en raddraaiertjes strak in de teugels worden gehouden door krampachtige docenten. Een groot deel van de kennismakingslessen gaan over discilpine en strafmaatregelen (wellicht extra omdat ze vrezen dat de ‘jongensklas?’ eerder uit de hand loopt?) Mara is er wel zenuwachtig onder en heeft behoorlijk wat bemoediging en geruststelling nodig thuis. Gelukkig is ze daar ook heel ontvankelijk voor en staat ze ‘savonds in de douche met enthousiasme luid de nieuw uit het hoofd geleerde gedichten te reciteren (waar ze dan vervolgens hoge ogen mee scoort op school. buitengewoon handig voor haar gemiddelde) Het is wel een merkwaardige ervaring je kind te stimuleren de docenten niet te serieus te nemen. Mara geniet van het grotere aanbod kinderen om mee op te trekken en ze scharrelt dwars door alle groepjes heen omdat ze overal al wel een paar kinderen van kent. Heerlijk mensenkind. Binnenkort gaan we weer verder met de bijlessen bij de ‘orthophoniste’ om zo veel mogelijk aan haar ‘taalhandicap’ (qua spelling) te werken. Binnen de school lijkt hier weinig coulantie voor te vinden dus ik hou m’n hart vast. In dit schoolklimaat zal het voor ons een ferme uitdaging zijn om haar heldere wijsheid en frisse fiere eigenheid robuust overeind te houden. Maar gelukkig is ze zonnig van aard en kan ze rekenen op veel genegenheid en support in haar steun en toeverlatenclub, dat maakt alles uit.
*Wij hebben altijd even een aanval van traagheid na alle drukte als het hier dan in ene weer stil is geworden. Terwijl er is juist altijd zo verschrikkelijk veel op te ruimen is na de zomer en bovendien zou het goed zijn om zo snel mogelijk voor te bereiden op regen! .. maar de peps ontbreekt totaal. Eerst een beetje gas terug en wat op adem komen. Alles even op een lager pitje en ietsje bedaarder en zachter, net als alles om ons heen. Er zijn nog wel steeds gasten maar vnl. 2-tallen die genieten van de zon de rust en de natuur. Het is heerlijk om ook weer eens even rustig met z’n 4tjes te zijn en te genieten van ons kleine clubje. Bijke heeft flink moeite met de omschakeling. Minder dynamiek op het erf en minder loopjes naar de rivier,.. Hij lijkt af en toe wat depri van de weeromstuit.
Hans z’n schouder/arm problematiek is gelukkig erg verbeterd en mijn enorme kiespijnachtige pijn in de heup is een stukje bedaard. We zijn nog erg sloom en hadden héél graag even een kort weekje met de kids gaan nazomergenieteren. Vlak voor of in het hoogseizoen gaat dat niet en nu de kids beide net naar nieuwe scholen gaan is het ook niet handig om gelijk een paar dagen te ‘spijbelen’ dus het zit er niet in voorlopig. Helaas maar ja, dat is nu even de prijs van dit nieuwe avontuur.
Hans geniet gelukkig erg van z’n kleinschalig boeren. Hij werkt bijna dagelijks met veel tevredenheid even in de moestuin, z’n aardbeiplantage en aan de oogst van het herfstfruit. Er hangen geregeld zoete walmen in en om het huis en hij vult menig potje jam en flesje sap. Als de zwijnen dan weer eens in z’n aardbeiplantage of de boomgaard oid blijken te hebben gestampt is hij des duivels. (De schade van de zwijnenhordes is dit jaar weer heel heftig. En sinds Olive niet meer over het huis waakt komen de zwijnen nog dichterbij als gebruikelijk lijkt het) Verder is Hans lekker bezig met de nieuwe houten trap voor naar de zaal. Hij had nog nooit zo’n ingewikkelde trap zelf gemaakt en hij is enthousiast over z’n houtkunsten (we hopen dat hij gelakt en wel klaar is voor de ‘soiree decalé die we hier 27/9 met de Foyer Rural organiseren op de Mas).
Ik probeer de zoot weer een beetje op orde te krijgen zo na het seizoen en na afloop van allerlei expo’s etc. maar raak er een beetje in verstrikt. Kom overal van alles tegen en alle dingen tetteren door elkaar dat ze nodig eerst zouden moeten. Her en der rondslingerende spullen al halfverroest of met het weer er in. frustrerend. Vreet energie en ik krijg er niet goed schot in. In Nederland werd ik juist altijd heel lyrisch en energiek van de herfst maar daar had ik een heerlijk licht en comfortabel huis. Hier zie ik enorm op tegen de regenperiode en het binnen moeten zitten in een donker en kil huis De openhaard maakt het binnen al weer gelijk een stuk lekkerder. (Maar O jee, nog steeds geen houtvoorraad aangelegd om echt droog hout te kunnen stoken deze winter. Help!) Stel je voor dat we eens flink konden vorderen met ons huis en dat dit de laatste donkere winter zou zijn! Ach hoe heerlijk als we daar nu eens gewoon volop mee bezig konden! Maar eerst zullen we nog de verschillende waterproblematieken moeten aanpakken op een aantal plekken want dat levert flink ellende op. En verder moeten we echt nieuw budget vinden voor de afbouw van ons huis. We slaan weer dapper aan het voorbereiden voor de verdere voortgang van klus- en verbouw- en agricoleactiviteiten en steken onze neuzen weer in de papiermolen.
Wat meestal wel plezier en energie levert is het met de verschillende clubjes weer gezamenlijk trekken aan alle nieuwe plannen en akties. Het vergadercirquit draait weer op volle toeren en er zijn weer veel fraaie plannen voor nieuwe evenementen, creaties, expo’s en samenwerkingen. Leuk.
naschrift:
Inmiddels is de vaart en spirit er ook bij mij gelukkig weer een beetje ingekomen. Vuur in de haard, een overheerlijk herfstzonnetje, de eerste verse appeltaart van eigen appelen en armen vol herfstcbloemen uit de pluktuin en de gezinsuitbreidingen in het kippenhok doen wonderen!!!
